Ellerinin olmadigi nefesini duyamadigim en acimasiz yerde biraktin beni.

Şimdi bana gelip aşk nedir diye sorsalar, cevaplaya bilirmiyim sensiz? Şimdi bana gelip aşk nedir diye sorsalar, anlatabilirmiyim çaresizligimi? Anlatabilirmiyim umutsuz yaşantimi? Söyleyebilirmiyim onlara bu sözcügün tam bir yalandan ibaret oldugunu. Sadece insanlarin birbirlerini kandirdiklarini, hep rol yaptiklarini. Şimdi bana gelip aşk nedir diye sorsalar sensizken, çaresizken, umutsuz, kimsesizken onlara diyebilirmiyim; evet harika bir duygu muhteşem bir şey? Diyebilirmiyim sonsuza kadar mutlu olursunuz? Onlara aşkimizi anlatabilirmiyim? 

Ben sensiz bunu hazmedebilirmiyim ? 

Ben senin yaninda huzurluyum, neden anlamiyosun? Sen olmayinca huzurda yok. Huzur yoksa mutluluk yok. Mutluluk yoksa hayat yok.

Dönmelisin.

En çok geceleri sarildigim yastiklar biliyor tenimin, tenini ne kadar özledigini. En çok onlarin üzerinde kuruyor gözyaşlarim. En çok onlara yumruk atiyorum sinirlendigimde. Ve yine en çok mutlu oldugumda yüzümde ki o aptal gülümsemeyle sariliyorum onlara.

İki yapboz parçasinin birbirini tamamlamasi gibidir iki insanin sarilmasi.

Çünkü seni sevmek, direnmekti sevgili!.. Güçsüz olani acimasizca yok eden bu kentin hoyratligina ve senin için artik inanmaktan çoktan vazgeçtigin, yaşadigin hayalkırikliklariyla çok uzun zamandir kaybettigin o aşk duygusunun gerçekliginin canli ispati olmaya direnmekti. Kalbine inançla aşk tohumlari ekmekti seni sevmek. Sevmek, o yitirdigin aşk şarkisi adina, sana umut vermekti.

Göç eden kuşlar gibi gidip gelir umutlarim..

Caddeler karanlik, caddeler ipislak. Yalniz geçen ilk gecemde gökler agliyor gökler agliyor..

Gözlerim kizarmiş, gözlerim şişkin sensiz geçen ilk gecemde gökler yagliyor..